Aranżacja 220-metrowego mieszkania w Paryżu
- Apartament był okazją w centrum Paryża niespotykaną. Oferował przestrzeń wolną od silnych związków z przeszłością, unikatowo skonfigurowaną w obrębie budynku, czyli na dwóch piętrach XIX-wiecznej kamienicy. Wyremontowano ją w latach 90. ubiegłego stulecia. Zachowano wówczas fasadę zapewniającą ciągłość z istniejącą tkanką miejską, całkowicie natomiast przeprojektowano niefunkcjonalne układy wnętrz – mówi projektant Romain Chauveau, kierujący studiem Supercraft odpowiedzialnym za metamorfozę 220-metrowego apartamentu na prawym brzegu Sekwany. – Pozwoliło nam to przyjąć zdecydowanie współczesną, jednocześnie powściągliwą i ekspresyjną estetykę. Zastane elementy były autentycznym walorem tej architektury i w naturalny sposób nadały kierunek projektowi. Wyzwanie polegało na ich odpowiednim wyeksponowaniu, zintegrowaniu z nowym językiem wnętrza – dodaje.
Romain Chauveau. Zdjęcie: Amaury Laparra
Młode małżeństwo z dwójką dzieci szukało domu, który byłby w stanie pomieścić rodzinę i jej częstych gości. O zakupie nieruchomości zadecydowały okrągły świetlik w salonie i klatka schodowa z panoramicznym oknem. – To wyjątkowe akcenty architektoniczne. Stanowią kręgosłup projektu – podkreśla Chauveau. Organizację pomieszczeń podyktowały dwa poziomy wnętrza: sypialnie zgrupowano na dole, przestrzenie dzienne piętro wyżej. Pokoje z lat 90. nie spełniały współczesnych wymagań, wprowadzono więc drobne zmiany. Szczególną uwagę poświęcono głównej sypialni i łazience, wyposażając je w garderobę (strefę przejściową między dwoma pomieszczeniami). Stojącą w centrum kuchni wyspę usunięto, zapewniając płynniejszą komunikację i głębszy blat roboczy (80 cm). – Wizję projektu zbudowaliśmy wokół nie powtarzalności przestrzeni, dążąc do ukazania mocy tej architektury bez jej przeciążania – tłumaczy architekt. Kluczową rolę w realizacji celu odegrał dobór materiałów. Na podłogi przestrzeni mieszkalnej i holi trafiły deski z jasnego, pozbawionego sęków drewna jesionowego.
Blat kuchenny „Neolith Himalaya Crystal” wybrano ze względu na obecność minerałów, finezję i parametry techniczne. Na ścianie abstrakcja Josefa Albersa z cyklu „Homage to the Square”, tworzonego od lat 50. XX wieku, badającego relacje między kolorami. Krzesło z orzechowego forniru z lat 30. XX wieku pochodzi z House of Barcia. Zdjęcie: Amaury Laparra
Zestaw jadalniany „Pantonova” zaprojektowany przez Vernera Pantona w 1971 roku. Zdjęcie: Amaury Laparra
W łazienkach, na podłogach i ścianach zastosowano polerowany beton, który daje wrażenie monolityczności. Uzupełniono go ponadczasowym trawertynem. Wszystkie meble wykonane na wymiar są z ciemnego dębu. – Ten kontrast nadaje przestrzeni strukturę, a dialog między światłem a ciemnością pomaga w doprecyzowaniu funkcji – komentuje Chauveau.
Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Dolny poziom z dostępem do zielonego balkonu, mieszczący sypialnie, łazienki i gabinet, optycznie ocieplono farbą w odcieniu skorupki jajka. Górna część apartamentu, zdefiniowana przez skosy i uskoki, miała już własną silną tożsamość architektoniczną. Aby nie konkurować z zastaną geometrią, podjęto decyzję o pomalowaniu sufitów i ścian w całości na biało. – Ta celowa neutralność przekształca przestrzeń w rodzaj „czystego płótna”. Meble, dzieła sztuki i przedmioty codziennego użytku precyzują charakter tego miejsca – dodaje.
Na niższej kondygnacji strefa wejściowa otwiera się na zielony balkon ozdobiony rzeźbą „Baltus” Laurenta Dufoura. Leżanka projektu Lionela Morgaine’a z lat 50. xx wieku (Meuble et Lumières), drewniany totem to „Endless Torso” artysty Thomasa Junghansa z 1956 roku (Œil de ko). Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Grafika na ścianie w sypialni jest autorstwa Pierre’a Soulagesa, stolik nocny wykonano z czeczoty (Trésor Bruts), dywan Diurne. Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Klienci nie wprowadzili do wnętrza większych mebli ani obiektów, praca rozpoczęła się więc od carte blanche i łatwiej było stworzyć spójną relację między architekturą wnętrza a wyposażeniem. – Wybór opiera się na elementach o prostych i czystych liniach, wykonanych z naturalnych materiałów. Oświetlenie potraktowaliśmy z umiarem, łącząc zintegrowane źródła światła z bardziej dekoracyjnymi formami. Wszystkie elementy stolarskie, zabudowy i schowki to autorskie projekty – zaznacza projektant.
Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Głowa inspirowana rzeźbą antyczną to praca Philippa Hiquily. Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Meble ruchome i scenograficzne detale dopełniające kompozycję wybrało Collected Studio pod kierownictwem Marion Fabre. W każdym z pomieszczeń widać bogactwo projektów tworzonych przez nazwiska ikony, od projektantów przemysłowych po artystów, od lat 30. XX wieku po współczesność. W salonie stanęły fotele ze stali i skóry – projekt twórcy działającego pod pseudo nimem Xavier Féal, w przestrzeni kuchni: stalowy zestaw „Pantonova” zaprojektowany (1971) przez Vernera Pantona dla restauracji Varna w Aarhus w Danii, a w strefie wejściowej wytwarzana ręcznie ze skóry i brązu leżanka „Kimani” Redy Amalou.
Przestrzeń salonu otwarta na kuchnię i jadalnię. Fotele ze stali i skóry projektu Xaviera Féala z lat 70. xx wieku (Meuble et Lumières), sofa od Patricii Urquioli dla Cassiny, lampa podłogowa z pleksiglasu, miedzi i trawertynu autorstwa Giuseppe Calonaciego z lat 70. xx wieku (Meuble et Lumières), zdjęcie nad sofą – Valentine Monnier. Zdjęcie: Amaury Laparra
Ceramiczny stolik kawowy (proj. Jean-Pierre Viot). Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
W jadalni lampa wisząca z trawertynu – Garnier et Linker, figura konia – Maison Verrsen, dywan – Diurne, stół projektu Christian Troels & Jacob Plejdrup dla marki dk3, krzesła „Pia” zaprojektował w 1959 roku Poul Cadovius dla marki dk3. Zdjęcie: Amaury Laparra
Strefa wejścia: Skórzana leżanka „Kimani” projektu Redy Amalou, na ścianie praca „Cavaquinho” Armanda Pierre’a Fernandeza (Collector Square), dywan „Diurne”. Zdjęcie: Amaury Laparra
Funkcjonalne sprzęty wzbogaca sztuka. Jest więc grafika z serii „Homage to the Square”, tworzonej od lat 50. xx wieku przez profesora Bauhausu Josefa Albersa i charakteryzującej się bezwzględnym przywiązaniem do jednej formuły malarskiej: kwadratu. A także dzbanuszek w formie ryby autorstwa Pabla Picasso, jeden z 500 egzemplarzy powstałych w manufakturze Madoura.
Gliniany dzbanuszek w formie ryby – projekt Pabla Picasso wykonany w manufakturze Madoura, z którą artysta współpracował od 1946 roku (Collector Square). Zdjęcie: Amaury Laparra
– Zależy nam na projektowaniu wyjątkowych miejsc, bez powielania rozwiązań czy detali wykorzystanych wcześniej gdzie indziej. Nasze odniesienia celowo są szerokie i przekrojowe, od art déco po Bauhaus, od ruchu Memphis po ikoniczne postacie, jak Philippe Starck. Tym, co mnie szczególnie motywuje w tym zawodzie, jest możliwość wyjścia poza początkowe założenia, ujawnienia ukrytego potencjału, przy jednoczesnym respektowaniu próśb wyrażonych przez inwestorów. Znalezienie równowagi między rygorem a swobodą, między strukturą a zaskoczeniem leży u podstaw naszego podejścia do projektowania – mówi Chauveau. Jest znany ze swojej swobodnej estetyki inspirowanej klasyką, a zarazem zdecydowanie współczesnej. – Zawsze staramy się bazować na tożsamości budynku, zrozumieć jego kody, aby je uwydatnić, a nie wymazać.
W garderobie meble wykonano z ciemnobejcowanego dębu, tworząc celowy kontrast z jasnymi podłogami z jesionu. Torba na kije golfowe Hermès pochodzi z Collector Square. Zdjęcie: Amaury Laparra
Zdjęcie: Amaury Laparra
Zobacz też:
- Aperitif bez końca: mieszkanie w Berlinie projektu Jürgena Mayera H.
- Metamorfoza domu w stylu francuskiego château
- To kolor prowadzi narrację we wnętrzu projektu Wojtyczka Pracownia Projektowa
