Krakowskie mieszkanie zaprojektowane dla mamy i córek

Podgórze uwodzi przedwojenną architekturą i bujną zielenią, uchodząc za jeden z najbardziej pożądanych adresów na mapie Krakowa. To właśnie tutaj, w przestronnych wnętrzach zabytkowej kamienicy, warszawska architektka Ewelina Pik stworzyła eklektyczną, tętniącą kolorem przestrzeń dla mamy i jej dwóch córek. Opowieść o tym mieszkaniu to historia pełna niespodziewanych zwrotów akcji, w której miłość do designu z drugiego obiegu spotyka się z rzadkim szacunkiem do historycznego dziedzictwa.

Krakowskie mieszkanie zaprojektowane dla mamy i córek

Projekt: Ewelina Pik; Zdjęcia: Michał Lichtański

Zaczęło się od marzenia. Kamieniczne perełki w tej okolicy, nawet te wymagające generalnego remontu, znikają z rynku w mgnieniu oka. Kiedy Ewelina Pik trafiła na ten adres, w wyobraźni kreśliła już plany własnej przeprowadzki z Warszawy. Życie napisało jednak inny scenariusz. Swoim znaleziskiem podzieliła się z przyjaciółką, a ta – z kolejną. I tak klucze do zrujnowanej, lecz obiecującej przestrzeni trafiły w ręce obecnej właścicielki. – To projekt absolutnie wyjątkowy w moim portfolio. Najpierw sama snułam wokół niego wizje, by chwilę później usłyszeć od nowej inwestorki: „Na pewno miałaś już na to wnętrze plan, bardzo chętnie go poznam” – wspomina architektka. Tak narodziła się idea stworzenia miejsca na wskroś osobistego. Świeżego startu, który nie odcina się od przeszłości.

Zdjęcie: Michał Lichtański

W hołdzie dla rzemiosła i historii

Proces przywracania blasku starym murom wymagał wielomiesięcznego zaangażowania i niezwykłego wyczucia. Intencją obu kobiet było ocalenie autentycznego, krakowskiego ducha. Choć stan techniczny lokalu wymusił całkowitą wymianę stolarki i instalacji, każdy nowy element był starannie dobierany pod kątem historycznej tożsamości miejsca. Zrekonstruowano reprezentacyjne, dwuskrzydłowe drzwi wejściowe, które niegdyś padły ofiarą niefortunnego remontu, oraz przywrócono świetność dawnemu balkonowi. Z pietyzmem potraktowano też detale – Ewelina Pik zdecydowała się na indywidualne odlewy klamek okiennych, wiernie naśladujące te sprzed dekad. Największym wyzwaniem okazała się jednak podłoga. Zamiast prostego cyklinowania, stary, nadgryziony zębem czasu parkiet musiał zostać całkowicie zerwany. Każda z desek przeszła żmudny proces czyszczenia i szlifowania, by ostatecznie wrócić na swoje miejsce, opowiadając historię minionych lat na nowo.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Układ przestrzenny mieszkania okazał się na tyle plastyczny, że wymagał jedynie kosmetycznych modyfikacji. Koncept oparto na czytelnym podziale na dwie intymne, niezależne strefy – azyl dla mamy oraz prywatne królestwo córek. Sercem domu, w którym przecinają się codzienne ścieżki jego mieszkanek, stała się z kolei jasna strefa dzienna, łącząca otwarty salon, jadalnię i kuchnię.

Eklektyzm z nutą vintage

Tym, co nadaje wnętrzu autentyczny, wyrafinowany sznyt, jest mistrzowskie operowanie elementami z drugiego obiegu. W jadalni wzrok natychmiast przyciągają kultowe, krwistoczerwone krzesła Z-Stuhl, zaprojektowane w 1968 roku przez Ernsta Moeckla, które wraz z dawnym stołem przywędrowały z poprzedniego mieszkania właścicielki.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Zdjęcie: Michał Lichtański

Architektka z pasją rasowej łowczyni skarbów uzupełniła tę kolekcję o kolejne perełki: zgrabny duński regał w przedpokoju, klasyczny sekretarzyk oraz dwa kinkiety Campanile (projekt Patricka Jouina dla włoskiej marki Artemide). Ich charakterystyczna, czerwona poświata rozświetla salon oraz styk kuchni z hallem. Z kolei w głównej łazience króluje okrągłe, włoskie lustro wypatrzone w warszawskim butiku vintage. Szacunek do starych form widać również w pokoju dziewczynek, gdzie stuletnia bieliźniarka po drobnych modyfikacjach otrzymała nowe życie jako pojemna szafa.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Barwy, botanika i osobiste ślady

Krakowski apartament to także zuchwała, choć niezwykle harmonijna gra kolorem. Początkowa ostrożność inwestorki ustępowała z każdym spotkaniem, robiąc ostatecznie miejsce dla odważnych i nasyconych palet. W efekcie w kuchni dominuje błękitna zabudowa, której smaku dodają obłe, przypominające wiśnie uchwyty polskiej marki MARBELO. Nad stołem zawisła soczyście kobaltowa lampa od Pani Jurek.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Kolorystyczna nonszalancja wkracza również do łazienki dziewczynek – znajdziemy tu łososiowe lustro i czerwień detali, korespondujące z błękitną szafką dyskretnie maskującą piec. Architektka, stroniąc od przytłaczających rozwiązań, postawiła tam na mariaż subtelnych ściennych kafelków z geometryczną, intensywną we wzorach podłogą od włoskiej marki CE.SI.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Zdjęcie: Michał Lichtański

Wyjątkową sensualność odnajdziemy w sypialni właścicielki. Ścianę podzielono poziomą półką na dwie strefy – przydymionej, popielatej szarości i głębokiego błękitu. To tutaj uwieczniono odciski dłoni mamy i obu córek. Ten intymny, wibrujący emocjami detal stanowi duszę całego projektu.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Zdjęcie: Michał Lichtański

Klamrą spinającą tę eklektyczną układankę jest zieleń. Rośliny są integralną częścią filozofii projektowej Eweliny Pik. Aby wyeksponować domową dżunglę, w kuchni celowo obniżono górne szafki, rezygnując z zabudowy pod sam sufit i oddając tę przestrzeń naturze.

– Staram się doprowadzać proces do momentu, w którym klient naprawdę czuje, że to jego miejsce. Widzi swoje ulubione meble, z którymi nie chciał się rozstać, rośliny, które pielęgnował od lat. Te wszystkie elementy wpisuję w projekt, bo przecież tworzę wnętrze dla kogoś, a nie dla siebie. To jest jego historia, a ja chcę tylko dopisać kilka pięknych słów do rozdziału pod tytułem „nowe mieszkanie” – podsumowuje architektka. W tym starannym nasyceniu barw, zapachu starego drewna i obecności ponadczasowego designu udało się stworzyć coś bezcennego. Miejsce, które żyje i otula. Prawdziwy dom.

Zdjęcie: Michał Lichtański

Zdjęcie: Michał Lichtański

Zdjęcie: Michał Lichtański

Ewelina Pik. Zdjęcie: Michał Lichtański

 

Zobacz też:


Czytaj więcej