Pedro nie postrzega kolorów tak jak inni. Tam, gdzie ja widzę błękit, on widzi szarość – mówi Antxón Gómez, scenograf i kierownik produkcji wielu filmów hiszpańskiego reżysera. To właśnie on odpowiada za tworzenie osobliwych światów Almodóvara – od wnętrza samolotu w „Przelotnych kochankach” po surrealistyczny, czarno-biały film, który pojawia się w „Porozmawiaj z nią”. Dzisiaj jednak role się odwracają: podczas sesji zdjęciowej zorganizowanej przez hiszpańskie „AD” Gómez obserwuje, a Almodóvar wykonuje polecenia.
.jpg)
Pedro Almodóvar stoi na czarnych kamieniach, co stanowi odniesienie do wulkanicznych skał z Lanzarote, gdzie kręcono część zdjęć do „Gorzkich świąt”. W tle krzesło „Superleggera” Gia Pontiego oraz obraz Ashera Liftina, które również pojawiają się w tym filmie. Zdjęcie: Pablo Zamora
Tło planu zdjęciowego ma charakterystyczny dla reżysera popielaty odcień błękitu, niczym zwiastujące gwałtowną burzę ołowiane niebo. – Almodóvar pochodzi z epoki technikoloru. Jeszcze jako dziecko nauczył się, że emocje rezonują z nasyconymi barwami podstawowymi: to właśnie część jego magii – wyjaśnia Carlota Casado, dekoratorka wnętrz i scenografka. Pracują razem od 2009 roku, gdy była stażystką na planie „Przerwanych objęć”. Szybko stała się „dziewczyną od tkanin”, bo ciągle przychodziła do reżysera z setkami katalogów. – Jest maniakiem kolorów, tak jak ja – przyznaje Carlota. I wspomina anegdotę, która doskonale odzwierciedla rygorystyczne standardy Almodóvara. – Podczas kręcenia „Przelotnych kochanków” wybrał tapicerkę foteli samolotowych w odcieniu, którego już nie produkowano. Przynieśliśmy mu inne, bardzo podobne próbki, mając nadzieję, że nie zauważy i nie będziemy musieli mówić, że są niedostępne. Spojrzał na mnie i powiedział: „To żaden z tych, które wybrałem”. W końcu znalazłam włoskiego producenta, który wykonał je specjalnie dla niego – opowiada Casado. Wspomina, że jej więź z Pedrem zacieśniła się podczas kręcenia „Bólu i blasku”. – Ciągle odwiedzałam jego dom. Mierzyłam, zabierałam poduszkę, jakiś mebel. W jego mieszkaniu dominuje albero, kolor piasku pokrywającego areny walk byków. Pedro uwielbia ten ciepły, ziemisty odcień żółci, więc często go używamy – podkreśla.
Wyciskarka „Juicy Salif” Philippe’a Starcka dla Alessi, barek „Boby” Joe Colombo z różowym wazonem „Shiva” Ettorego Sottsassa dla BD Barcelona, wazon „Fazzoletto” Fulvia Bianconiego i Paola Veniniego dla Venini, czerwony organizer ścienny „Uten.Silo I” Dorothee Becker dla Vitry, szafka „Cromática Mujeres” zaprojektowana przez Roche’a Bobois we współpracy z Pedrem Almodóvarem, na niej lampa „Cesta Metálica” Miguela Mili dla Santa & Cole, ławka „Batlló” Antoniego Gaudíego marki BD Barcelona oraz lampa „Pipistrello” autorstwa Gae Aulenti dla Martinelli Luce. Lampa podłogowa „Trípode” firmy Santa & Cole; fotel „Utrecht” autorstwa Gerrita T. Rietvelda oraz sofa „Cornaro” Carla Scarpy (oba: Cassina), kubek marki Pantone; lampki „Eclisse” autorstwa Vica Magistrettiego, krzesło „Superleggera” autorstwa Gia Pontiego (Cassina) oraz stolik kawowy Isamu Noguchiego dla Vitry z porcelaną marki Sargadelos. Zdjęcie: Pablo Zamora
Aby zrozumieć, w jaki sposób Antxón nauczył się języka Almodóvara, musimy się z kolei cofnąć o jakieś 30 lat. W 1995 roku otrzymał telefon z propozycją pracy jako scenograf przy „Drżącym ciele”. – Pochodziłem ze świata dizajnu i właśnie to doświadczenie wniosłem do projektu. Pierwszą rzeczą, którą mu pokazałem, było mieszkanie Franceski Neri, córki dyplomaty z tego filmu. Przyszedł i powiedział: „Nieźle” – wspomina Antxón. Zwiedzając pokoje urządzone meblami Jaimego Tresserry i lampami Leuchten, obaj przekonali się, że mówią tym samym językiem. Antxón pomógł również reżyserowi w znalezieniu mieszkań do filmów „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”. A gdy nie udaje się znaleźć lokalizacji, które być może istnieją tylko w wyobraźni Pedra, nie pozostaje nic innego, jak je stworzyć. Zwykle z wykorzystaniem wzorzystych płytek i mebli wykonanych na zamówienie, a następnie obitych tkaninami firmy Dedar. W filmowych wnętrzach często grają też lampy „Pipistrello” autorstwa Gae Aulenti, lampki biurkowe „Tolomeo”, zastawy stołowe marki Sargadelos oraz sprzęt AGD firmy Smeg. Zawsze w nowym kolorze, rozmiarze lub charakterze, zupełnie jak jego bohaterki. – We „Wszystko o mojej matce” łączyłem kolory z mozaikowymi podłogami firmy Nolla i ścianami pokrytymi tapetami vintage z mojej kolekcji. Do „Gorzkich świąt” Pedro też poprosił mnie o kilka rolek, ale powiedziałem, że to nie ma sensu, bo postacie lepiej prezentują się na monochromatycznym tle – mówi Antxón. Takim jak ten błękit, który reżyser postrzega jako szary – kolor zapowiadający, że emocje zaraz wybuchną.
Artykuł ukazał się w 19. numerze „AD Polska”, wrzesień/październik 2026.
Zobacz też:
- Warszawskie mieszkanie inspirowane filmami Almodóvara
- Przeszklona willa z najnowszego filmu Almodovara. Casa Szoke jest cichym aktorem „W pokoju obok”
- Różowa chata Davida Lyncha
