Lina Bo Bardi – MASP (Muzeum Sztuki Sao Paulo), Sao Paulo, 1968
Muzeum Sztuki w Sao Paulo to bez wątpienia symbol miasta i jeden z najbardziej znanych projektów Liny Bo Bardi (1914-1992). Projekt łączy brutalizm z humanizmem, jednocześnie redefiniując relację instytucji kultury z miastem. Budynek zwraca uwagę swoim śmiałym, betonowym korpusem, który jest podniesiony na czterech potężnych, czerwonych podporach. To masywne podniesienie konstrukcji uwolniło przestrzeń na parterze, tworząc zadaszony plac publiczny nazwany przez architektkę „szlachetną pustką”. Od 2019 roku obok pierwotnego muzeum powstawał nowy piętrowy budynek mieszczący przestrzenie wystawiennicze, który oddano do użytku w 2025 roku.
MASP w Sao Paulo, stan z 2015 roku. Zdjęcie: Wikimedia Commons
Farshid Moussavi – Międzynarodowy Terminal Pasażerski, Jokohama, 2002
Projekt terminalu pasażerskiego w Jokohamie łączy architekturę, urbanistykę i topografię, odrzucając jednocześnie modernistyczne schematy. Terminal nie ma tradycyjnych pięter ani fasad – jego forma przypomina ciągły krajobraz, po którym można się swobodnie poruszać. Realizacja świetnie oddaje filozofię projektową Farshid Moussavi (ur. 1965), szczególnie jej zainteresowanie relacją formy, funkcji i doświadczeń użytkowników.
Międzynarodowy Terminal Pasażerki w Jokohamie. Zdjęcie: Satoru Mishima / FOA
Kazuyo Sejima – Muzeum Sztuki Współczesnej, Kanazawa, 2004
Muzeum w Kanazawie to jedno z najbardziej znanych dzieł Kazuyo Sejimy (ur. 1956) i współtworzonej przez nią pracowni SANAA. W dorobku Sejimy stał się on projektem definiującym jej minimalistyczną filozofię projektowania. Osadzenie budynku na okrągłym planie i rezygnacja z jednego, głównego wejścia na rzecz kilku wejść z różnych stron symbolizuje otwartość i integrację przestrzeni publicznej z miejskim życiem. Co więcej, dzięki elewacji ze szkła i lokalizacji obok ogrodu, światło oraz widoki płynnie przenikają do wnętrza, łącząc muzeum z otoczeniem.
Muzeum Sztuki Współczesnej w Kanazawie. Zdjęcie: Wikimedia Commons
Jeanne Gang – Aqua Tower, Chicago, 2009
Aqua Tower to bez wątpienia najbardziej rozpoznawalny projekt Jeanne Gang (ur. 1964) i jeden z symboli współczesnego Chicago. Aqua Tower wyróżnia się na tle prostej, geometrycznej architektury miasta dzięki swojej organicznej, rzeźbiarskiej fasadzie z falistymi balkonami. Każdy balkon ma indywidualny kształt dostosowany do widoków i ochrony przed wiatrem i słońcem.
Aqua Tower w Chicago. Zdjęcie: © Hedrich Blessing
Odile Decq – Rozbudowa MACRO (Muzeum Sztuki Współczesnej), Rzym, 2010
Projekt rozbudowy Museo d’Arte Comtemporanea di Roma (MACRO) jest manifestem indywidualnego stylu Odile Decq (ur. 1955), która słynie z ekspresyjnych form i burzenia konwencji estetycznych. Nowe skrzydło, świadomie kontrastuje z historycznym kontekstem miasta, odrzucając neutralność na rzecz bezkompromisowej tożsamości. Charakterystyczne czerwone i czarne wnętrza nadają mu futurystycznego charakteru, a zawieszone pomosty i ostre kąty dramatyzują przestrzeń.
Nowe skrzydło w Muzeum Sztuki Współczesnej (MACRO) w Rzymie. Zdjęcie: Luigi Filetici, dzięki uprzejmości MACRO
Zaha Hadid – Heydar Aliyev Center, Baku, 2012
Heydar Aliyev Center w dorobku Zahy Hadid (1950-2016) stanowi kulminację jej formalnych eksperymentów – jest kwintesencją stylu dekonstruktywistycznego, z którego słynęła architektka. Budynek całkowicie odrzuca tradycyjną geometrię i kąt prosty, prezentując płynne, falujące formy, które zlewają się z otaczającym krajobrazem. Jego forma bardziej przypomina rzeźbę niż obiekt architektoniczny.
.jpg)
Heydar Aliyev Center w Baku. Zdjęcie: Iwan Baan
